İyi biri olmaya çalışıyorsun.
Kimseyi kırmamaya, öfkeni bastırmaya, “doğru” insan olmaya…
Ama fark etmediğin bir şey var:
Bastırdığın her duygu yok olmuyor.
Sadece yer değiştiriyor.
Öfken… pasif agresifliğe dönüşüyor.
Kıskançlığın… içten içe küçümsemeye.
Kırgınlığın… sessiz uzaklaşmalara.
Ve sen hâlâ kendini “iyi biri” sanıyorsun.
Carl Jung’un söylediği şey rahatsız ediciydi:
İnsan, kabul etmediği yönlerine dönüşür.
Yani sorun karanlığın olması değil.
Onu kendinden saymaman.
Asıl soru şu:
Sen gerçekten iyi biri misin…
Yoksa sadece karanlığını saklamayı mı öğrendin?
